Fátt er í mínum huga mikilvægara fyrir íslenskan landbúnað en nýsköpun, nýliðun og kynslóðaskipti. Ef nýjar hugmyndir og nýjar leiðir fá ekki að þróast í landbúnaði og ef ungt fólk sér ekki framtíð í því að starfa við búskap er hætt við að hann leggist einfaldlega af.
Í fréttaljósi hér á síðunni koma fram nýjar tölur frá Hagstofu Íslands um afkomu landbúnaðarins árið 2024. Þær sýna það sem bændur vita af eigin raun að staðan hefur vissulega batnað lítillega, en batinn er brothættur og byggir fremur á tilviljunarkenndum ytri þáttum en markvissri eflingu greinarinnar. Þegar rýnt er í tölurnar blasir við að íslensk...
Þetta orð, nýliðunarvandi, hefur heyrst lengi í umræðu um íslenskan landbúnað og æ oftar á síðustu árum. Ástæðan er ekki sú að það vanti áhuga hjá ungu fólki á því að hefja búskap. Nei, ástæðan er sú að því unga fólki sem vill hefja búskap er gert erfitt fyrir að koma sér upp búi.
Ættliðaskipti og nýliðun í landbúnaði er enn til umfjöllunar í þingsályktunartillögu.
Ísland stendur öðrum löndum að baki þegar kemur að stuðningi við nýliða í landbúnaði. Bæta þyrfti gögn verulega til mælinga á árangri, segir lektor sem vann skýrslu um stuðningskerfi landbúnaðar. Aðgangur bænda að fjárfestingastyrkjum til framkvæmda og endurbóta er einnig af skornum skammti. Að sögn bænda glatast með því rakin tækifæri til að auka ...
Forsenda þess að tryggja fæðuframboð til framtíðar er að stjórnmála- og efnahagsstefna ríkja veiti sem mestan stöðugleika.
Á síðustu misserum hafa þjóðir heims áttað sig á því hversu mikilvægur landbúnaður er til þess að tryggja næga fæðu fyrir íbúa hvers lands.
Þessa dagana er gósentíð í landbúnaði, sjónrænt að minnsta kosti.
Fæðuöryggi Íslendinga byggist á því að ungt fólk vilji leggja fyrir sig búskap og bújarðir haldist í byggð.
