Um aldamótin síðustu ...

Þeir eru þó nokkrir lesendur Bændablaðisins sem minnast unlingsáranna sveipuðum því sem mætti kallast ... töfraljóma.

Ekki eru allir jafn heppnir að sjá slíkt fyrir sér og má segja að sú kynslóð sem gjarnan er nefnd „Xennials“ sé þar fremst í flokki. Fyrir þá sem ekki hafa haft veður af henni er víst best að skilgreina hugtakið nánar. Um ræðir einstaklinga fædda á árunum 1977-1983/5 og vilja sumir meina að þarna séu á ferð gulleintök aldanna, fólkið sem náði í skottið á því sem þykir óhindruð náttúrumenning, en hafa að sama skapi þor og dug er kemur að því að tileinka sér nýjungar á samfélagsmiðlum.

Bátasímarnir

Fyrstu farsímarnir voru fimm kílóa hlunka bátasímar sem sumir erfðu frá foreldrum sínum, geisladiskar voru nýjung, tóku við af plötum og einhvers staðar úti í hinum ameríska heimi var til sjónvarpsstöð sem hét MTV. (Eða öllu heldur, því látlausa nafni Music Television.) Stöðin hóf útsendingar þann 1. ágúst 1981 og var þá aðalmarkmið sjónvarpsstöðvarinnar að sýna tónlistarmyndbönd – sem þessir sömu sumir ólust upp við. Heimurinn var semsé að opnast.

(Þess ber að geta að við Íslendingar, ævinlega með puttann á púlsinum, vorum þarna skrefum á undan forsvarsmönnum MTV en tónlistar- þátturinn Skonrokk fór í loftið hjá Ríkissjónvarpinu a.m.k. tveimur árum áður undir stjórn Þorgeirs Ástvaldssonar, fjölmiðlamannsins víðfræga.)

Rótgrónar stjörnur framtíðar

Nú, Xennials ólust því upp með annan fótinn í forinni og hinn á barmi framtíðar og voru fyrst um sinn sem blómi í eggi. Unglingsárin hófust síðar en þau gera í dag, flestir gagnfræðaskólanemar hófu daginn á snúsnú og joggingbuxur þóttu heitar. Sumir voru djarfiri og mættu í rifnum gallabuxum og heitasta dressi Vinnufatabúðarinnar þess tíma – fighter-jakka og hermannaskóm. Er leið á unglingsárin og heimurinn opnaðist enn frekar, hóf þó þessi milda stilling jafnvægis að bresta.

Plokkaðar augabrýr, brúnn varablýantur, hvítur eða silfurblár eyeliner, mjaðmabuxur þar sem nærfatnaður var togaður vel upp fyrir strenginn, keðja um mittið, naflahringur, magabolir, plastföt, pils yfir buxur, þykkar strípur í hárið, Buffalo skór, samstæð velúr-íþróttaföt

Ungdómurinn í dag

Svona má lengi telja ýmist misvel lukkað, enda margt sem kemur upp í hugann. Sem er allt gott og blessað á sinn hátt, barns síns tíma. Eða hvað? Erum við ekki vön því að tískan fari í hringi? Héldum við kannski að þessi ólukkulega gleði þeirra sem nutu sín hvað best í kringum aldamótin myndi bara aldrei birtast á ný? Það mátti vona.

Nú er því miður annað komið á daginn. Greinarhöfundur á t.a.m. barn sem er að stíga sín fyrstu skref inn í unglingsárin, nú nýlega þrettán ára. Barn sem hefur alla tíð verið vel gyrt og settlegt en rigsar nú um í lágum mjaðmabuxum fatamerkisins True Religion (sem jú, var akkúrat stofnað árið 2002) gyrðir hins vegar nærfatnaðinn helst til vel, notar hvítan eyeliner og klæðist magabolum. Með rave tónlist í eyrunum. (Reyndar ekki með ferðageislapilara frá Sony heldur AirPods Pro.)

Í framhaldinu sér móðirin fyrir sér að næstu skref þessa tískugjörnings verði samsetning kjóla yfir buxur, þykkar strípur í hárið og plastfatnaður. Nú eða velúrfatnaður merkja á borð við Juicy Couture og Buffalo skór, með tónlist Britney Spears í eyrunum og
naflahring. Guð hjálpi oss.