Drottning sveitasöngvanna

Söngkonan og mannvinurinn Dolly Parton var þekkt fyrir stórkostlega tónlist, gjafmildi og gæsku jafnt sem einkennandi stíl sem samanstóð af litríkum og glansandi klæðaburði, skærum varalit og björtum augnskugga, löngum skreyttum akrílnöglum, háum hælum og enn hærra hári.

Dolly var fædd 19. janúar 1946 í sveitum Tennessee í Bandaríkjunum. Hún ólst upp í fátækt og aðstoðaði foreldra sína á sveitabænum við ræktunarstörf og heimilishald en tólf börn voru á heimilinu. Hún hóf snemma að klæða sig upp og tjá sig í gegnum tónlist og tísku. Jafnvel þegar þau áttu hvorki í sig né á notaði hún sót á eldspýtu sem augnblýant og kramdi blóm til að bera á sig ilm.

„Það er dýrt sport að virðast svona ódýr“

Einkennandi útlit Dolly Parton var órjúfanlegur þáttur frægðar hennar. Hún var oft spurð út í bæði útlit og klæðaburð í viðtölum og svaraði þar alltaf að henni væri sama hvað öðrum fyndist, hún fylgdi eigin hugmyndum um fegurð. Hún sagði að það væri dýrt sport að virðast svona ódýr en hún þekkti eigið virði og hæfileika og þyrfti því ekki að hafa áhyggjur hvað fólk hefði að segja um hvernig hún klæddi sig.

Dolly vann markvisst með fagurfræði suðurríkjakonunnar og kántrísöng- konunnar, hún ýkti einkennin og lék sér með staðalímyndina. Hún gerði hárið hærra, fötin þrengri og kögrið síðara.

Hún var maxímalisti og hlóð á sig fegurð fremur en að skammta hana. Snemma á ferlinum var henni ráðlagt að tileinka sér hógværari og hæglátari klæðaburði en hún neitaði, hún væri að tjá sig með tískunni jafnt sem söngnum. Dolly leyfði sér að vera hávær og glansandi og skapaði sterkan og eftirtektarverðan myndheim í kringum sig. Einhverjir kölluðu hana „Kántrí Barbie“ og aðrir sökuðu hana um að vera í gervi en hún stóð við sitt og sagði að sama hvort hún liti gervilega út þá væri hún raunveruleg þar sem það skipti máli: í hjartanu.

Innblástur úr bernsku

Marglita kápan hennar Dolly, sem þekkt er í laginu „Coat of many colors“, tengist bernskuminningunum, þegar móðir hennar, bæði snjöll og handlagin, hannaði og saumaði kápu á dóttur sína úr hinum ýmsu efnispjötlum sem til voru. Dolly varð himinlifandi enda kápan litrík og skemmtileg þótt bekkjarfélagar hennar væru ekki á sama máli. Ungfrúin litla var þó hnarreist og komst að þeirri niðurstöðu að þótt félagar hennar litu niður á marglitu kápuna væri hvert spor hennar saumað með ást og umhyggju. Hún væri umvafin hlýju móður sinnar daglega og það væri nú það sem skipti mestu máli.

Á litríkum satínvængjum

Fiðrildið hefur lengi verið tákn söngkonunnar. Hún elti gjarnan fiðrildi sem ung stelpa í sveitum Tennesee og var sú tenging meitluð í stein með hinum geysivinsæla smelli „Love is Like a Butterfly“, Ásting líkt og fiðrildi, sem kom út árið 1974. Þar syngur Dolly um fiðrildið sem er einstakt og blítt, litríkt með vængi sem satín. Þessi lýsing í laginu er á ástinni en passar einnig vel við Dolly sjálfa sem var þekkt fyrir litríkan klæðaburð og einstaka gæsku.

Sjálf sagðist hún tengja við fiðrildin vegna þess að þau „stinga ekki, bíta ekki og eru svo glæsileg“. Dolly skartaði gjarnan fylgihlutum í formi fiðrilda, eins og sólgleraugum og handtöskum, en einnig glæsilegum galakjólum sem líktust fiðrildavængjum eða báru glitrandi fiðrildamyndir. Dolly var auk þess með nokkur fiðrildahúðflúr og þó það hafi ekki borið mikið á þeim og mörg til þess gerð að fela ör, þá ákvað hún að heiðra vængjuðu vinina enn frekar með þessum hætti. Húðflúrin voru þó fæst gerð í svörtu bleki, heldur í bleikum og pastel-tónum sem Dolly var alltaf hrifin af.

Hár alla leið til himna

„Því hærra sem hárið er, því nær er ég Guði,“ sagði Dolly oft kumpánlega og ef hún var spurð hversu langan tíma hver greiðsla tæki var svarið: „Ég hef enga hugmynd, ég er aldrei á staðnum!“ Dolly notaðist óspart við hárkollur til að ná fram stærðarinnar hárgreiðslum sem margar hverjar virtust ekki lúta lögmálum þyngdaraflsins. Alltaf voru kollurnar gæddar ljósum lokkum sem geisluðu í sviðsljósinu og römmuðu inn skær augun og bleikmálað brosið. Einhvern tímann gantaðist Dolly með að hárkollurnar væru eldhætta en í raun voru þær verndarhjúpur þar sem hún áttaði sig að hennar eigið hár myndi ekki þola endurtekna aflitun.

Bleik og skínandi

Dolly fyllti hvert herbergi af lit, bæði í klæðaburði, með fylgihlutum og löngum akrílnöglum. Neglurnar voru bæði útlitseinkenni og fólu í sér ákveðinn leynilegan hæfileika þar sem Dolly greip til þess að spila á langar rauðar neglurnar með því að slá þeim saman og spila takt. Bleikur og gulur voru litir sem voru í uppáhaldi hjá söngkonunni en frægt er að hún hélt því fram að það væri aldrei hægt að vera með of mikið af bleikum.

Ef Dolly fyllti ekki herbergi af lit þá fyllti hún það af skínandi glampa demanta og semilíusteina. Þekkt fyrir að þekja sig skrautsteinum var kántrídrottningin ófeimin við að njóta tísku sem þótti hástemmd, ofhlaðin, búningaleg og „flamboyant“. Hún minnkaði sig aldrei og dró aldrei í land. Dolly, í skærbleikum samfesting með semilíusteinum og síðu kögri, skælbrosandi eða öskurhlæjandi, söng sig inn í hjörtu dragdrottninga jafnt sem bænda. Hún kenndi okkur með gæskunni að nálgast heiminn af góðvild og kenndi okkur með tískunni að vera hugrökk og glansandi, fylgja hjartanu, hvort sem það er í formi pinnahæla, smekkbuxna, síðkjóla eða skínandi bleikra kúrekastígvéla.