... hamast og djöflast við heykvíslina ...

Orðsins list kemur að þessu sinni frá Gyrði Elíassyni.

Gyrðir er Austfirðingur að ætt og uppruna, fæddur árið 1961 og ólst upp á Sauðárkróki en er nú búsettur í Garði. Gyrðir er virtur og mikilvirkur rithöfundur sem hefur sent frá sér tugi verka; smásögur, ljóð, skáldsögur, ritgerðir og sagna- og ljóðaþýðingar.

Hann hefur hlotið ýmis verðlaun fyrir ritstörf sín, m.a. Bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs, Íslensku bókmenntaverðlaunin og Íslensku þýðingarverðlaunin. Verk Gyrðis hafa verið þýdd og gefin út á fjölda tungumála og hann sem dæmi verið tilnefndur til bæði frönsku Jean Monnet- og Prix Médicis verðlaunanna.

Heyskapur

Notalegt að liggja á heyvagni frænda og hossast á hlassinu eftir djúpum moldartroðningi áleiðis til hlöðunnar. Við komum ofan af túni sem var uppundir fjallinu, og þar hafði ég staðið með hrífu ásamt frænku. Síðan settumst við í teiginn með mjólkurflösku og kaffiflöskuna góðu í ullarsokknum, og í fáðum blikkstauk sem upphaflega var fagurmálaður liljum vallarins, voru kleinur og vöfflur með rabarbarasultu. Hundurinn lá lafmóður við fætur okkar og beið þess að fá bita. Ég henti stundum í hann kleinu, en frænka sagði: „Hann fær nóg, hundræfillinn, þegar hann er heima.“

Núna lá ég á hlassinu, heyrði glamrið í dráttarvélarbeislinu og vonaði að pinninn hrykki ekki upp úr, því ekki vildi ég vera á vagninum ef hann losnaði aftan úr vélinni. Það var sólskin og næstum logn og himinninn blárri en timburloftið í kirkjunni á Moldarstöðum.

Frændi minn í ullarnærfötum þrátt fyrir hitann, alveg hreint að springa en lét einsog ekkert væri, og ég vissi að hann mundi hamast og djöflast við heykvíslina og sleppa kannski naumlega við að stinga gat á svörtu slönguskóna sína. Ég hafði litla kvísl og reyndi að hamast líka, en honum þótti ég alltaf heldur linur til verka.

„Hvað er þetta drengur,“ sagði hann oft. „Geturðu ekkert?“

Við vorum komnir að hliðinu efst í heimatúninu og það glampaði á hlöðuþakið tilsýndar. Ég beið þar til traktorinn stöðvaðist alveg, þá stökk ég ofan af ækinu og opnaði hliðið með tilþrifum, hneigði mig djúpt með handsveiflu fyrir frænda um leið og hann ók brosandi í gegn.

Inn um þetta hlið færi ég aftur um kvöldið, með kýrnar og dökkan flugnasveiminn.

Úr smásagnasafninu Kvöld í ljósturninum e. Gyrði Elíasson. Útg. Mál og menning 1995.