Niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar liggur nú fyrir og meirihluti kjósenda vill ekki að Ísland hefji að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið. Mjótt var á mununum og því er mikilvægt að sýna ólíkum sjónarmiðum virðingu, virða niðurstöðuna, leggja deiluna til hliðar og beina kröftunum að þeim sameiginlegu verkefnunum sem bíða okkar hér heima.
Undanfarnar vikur hafa eðlilega snúist um Evrópusambandið og mögulegar aðildarviðræður. Það sem hefur vakið mesta athygli mína er þó ekki ágreiningurinn um aðild eða ekki aðild. Það er hvernig umræðan fer fram.
Um þessar mundir virðist varla hægt að koma á tjaldvæði, sundstað, fjölskylduboð, fund eða kaffistofu án þess að umræðan berist að ESB. Fólk er að reyna að átta sig á hvað möguleg endurvakning aðildarumsóknar Íslands að ESB myndi þýða. Hverjir eru kostirnir? Hverjir eru gallarnir? Og hvað myndi þetta kosta?
Eins og kunnugt er hefur ríkisstjórnin ákveðið að spyrja þjóðina hvort hún vilji kanna aðild að ESB. Þá er eðlilegt að spyrja, af hverju?
Það er með ólíkindum hvernig ákveðinn hópur „dýraverndunarsinna“ hagar sér í opinberri umræðu hér á landi. Þeir klæða sig gjarnan í kufl siðferðispredikarans og setja á altarið sín eigin sjónarmið sem þá einu réttlætanlegu leið til að tryggja velferð dýra. En þegar grannt er skoðað kemur oft í ljós ákveðin mótsögn – jafnvel hræsni – í nálgun þeirra...
