Í ár eru 190 ár liðin frá andláti einnar harmsögulegustu persónu íslenskrar menningarsögu, skáldsins Guðnýjar Jónsdóttur, kenndri við bæinn Klömbur í Helgastaðahreppi, sem þá hét. (Venja er að rita Klömbrur í þágufalli en þágufallsmyndin Klömbur er líka til og mun vera upprunalegri.)
Það var á þessum tíma árs, rétt eftir sumarbyrjun, að horfellirinn lét harðast til skarar skríða. Heyin fyrir sauðféð uppurin, ekki tugga aflögu á næstu bæjum og blotinn sem vonast var eftir lét á sér standa – eða það sem verra var – hann snerist í norðanhríð og gadd og hélt sér þannig dögum, jafnvel vikum saman. Sumarið áður hafði verið óþurrkasam...
Eitt af því sem einkennir vora tíma er að flest fyrirbrigði á jörðinni eiga sér einkennandi dag. Oft eru þessir dagar hafðir í flimtingum, dagur pödduhræddra er kannski gott dæmi, en þeir geta líka ráðið baggamuninn þegar hvetja skal almenning til góðra verka. Einn af dögunum í opinberu almanaki okkar Íslendinga er „Dagur umhverfisins“ sem hvert ár...
Um þessar mundir er öld liðin frá því að Indriði G. Þorsteinsson rithöfundur fæddist í Gilhaga í mynni Svartárdals í Lýtingsstaðahreppi í Skagafirði en þar kom hann í heiminn 18. apríl 1926. Indriði samdi á ferli sínum þær tvær sögur sem helst koma upp í huga fólks þegar talið berst að þeim miklu breytingum sem urðu á íslensku samfélagi um miðja tu...
Haustið 1788 var Jóni Þorlákssyni veitt embætti sóknarprests á Bægisá á Þelamörk í Eyjafirði. Þetta var þriðja brauðið sem hann þjónaði um ævina. Í bæði fyrri skiptin hafði farið illa. Hann orðið að segja af sér prestsembætti fyrir barneignir utan hjónabands. Það var þó ekki svo að Jón væri dæmigerður kvennaskelfir sem aldrei gat séð vinnukonur í f...
Í um 350 ár hafa Passíusálmar Hallgríms Péturssonar verið lesnir og sungnir á föstunni. Frá lýðveldisstofnun hefur þeim sið verið haldið að lesa einn sálm á dag (nema á sunnudögum!) í útvarpinu í aðdraganda páska og enn er til fólk sem rennir yfir alla sálmana fimmtíu af því tilefni. Á seinni hluta 18. aldar og nánast alla 19. öldina var lestur sál...
Góa er hafin. Mánaðarheitið góa, eða gói eins og forfeður okkar kölluðu þennan næstsíðasta mánuð vetrar, kemur fyrir í Snorra-Eddu og Landnámu og mánaðarins er getið í Orkneyingasögu, Ólafs sögu helga og Sturlungu.
