Líf og starf 12. ágúst 2026

Vísnahornið

Höfundur: Magnús Halldórsson

Stuðst fram á stafinn heitir þetta kvæði Rósbergs G. Snædal:

Hvíli eg fót við feyskinn staf

finnst ei bót á högum.

Margir hljóta undir af

eigin spjótalögum.

Heimsins tál og haldlaus rök

hafa brjálað sinni.

Heyri eg váleg vængjablök

víða í nálægðinni.

Þannig fer, ef boðinn ber

bát á sker og kletta:

Næstur hver er sjálfum sér.

Svona er nú þetta.

Þetta erindi er úr ljóði Rósbergs G. í Tjarnarskarði og á nú vel við:

Sefgrænir bakkar, silfurgáruð tjörn,

sundfuglakvak og mosabrúnar skriður.

Valllendisgrundir, steinbyrgi og börn.

Búsmali í hlíðum, foss og lækjaniður.

Egill Jónasson frá Húsavík kom á byggingarstað, hitti þar arkitekt og bauð honum góðan dag, en sá heyrði ekki kveðju Egils:

Enga fékk ég undirtekt,

á því mína skoðun byggði,

að arkitekt með eftirtekt

sé afar sjaldgæft fyrirbrigði.

Þegar Ásgeir Jónsson frá Gottorp, hinn kunni hestamaður, varð áttræður sendi Egill Jónasson honum þessa:

Minnast vil ég merkisdags,

mæni á þínar slóðir,

þó ég hafi ei hóf né fax

hneggja ég til þín bróðir.

Hjörleifur Jónsson á Gilsbakka orti þegar hann sá pilt frá Keldulandi á dansgólfi með unga stúlku í fangi:

Gleði veldur, lund fær létt,

lifnar heldur grínið.

Hryssu geldri á harðasprett

hleypir Keldusvínið.

Fyrir löngu síðan orti Hjörleifur, þegar dróst hjá einhverju pari að setja upp hringana. En pilturinn sagðist ekki geta keypt hringa fyrr en hann hefði selt folald:

Hef ég ekki úr huganum

hrundið neinum vafa,

fyrr er þau á fingrunum f

olaldsverðið hafa.

Jakop Jóhannesson var sagður húnvetnskur en var búsettur í Ólafsvík. Hann orti um hómópata sem Sigurjón hét og mun Jakop litla trú hafa haft á lækningunum:

Fer um landið eins og örn

aðstyðjandi tjóni

síljúgandi Sigurbjörn,

siðspillandi dóni.

Ekki þorði Jakop að hafa þessa útgáfu uppi við hvern sem var og breytti henni til öryggis:

Fer um land og færir vörn

fyrir grandi og tjóni,

sílæknandi Sigurbjörn

siðelskandi á Fróni.

Í Þingeyskum ljóðum frá 1940 má finna þessa vísu Indriða Þórkelssonar á Fjalli:

Sé til lengdar barnlaus bær

breyskjast hjartarætur.