Mikilvægt framtak fórnfúsra sjálfboðaliða sem brýnt er að styðja

Sunnudaginn 28. apríl var stóri plokkaradagurinn. Ég verð að viðurkenna að ég var ekki einn af þátttakendum í þessum góða hópi fólks sem var að fegra meðfram Reykjanesbrautinni þegar ég átti þar leið um. 

 

Einfaldlega hafði þetta átak einhvern veginn alveg farið framhjá mér, en þegar ég ók Reykjanesbrautina sá ég víða í vegköntunum fólk vera að tína rusl. Ég stoppaði á móts við Vallahverfið í Hafnarfirði og spjallaði við Ágústu Harðardóttur sem var að tína rusl við veginn ásamt vinkonum sínum, þeim Sesselíu og Björgu.

 

Yfir 10 stórir ruslapokar á tveim tímum

 

Það fer ekki framhjá neinum sem gengur meðfram Reykjanesbrautinni magnið af ruslinu í vegköntunum og nærumhverfi brautarinnar á milli Hafnarfjarðar og Reykjanesbrautar. Áberandi verst ásýndarlega séð hefur þetta verið frá Kaplakrika að álverinu einhverra hluta vegna, en einmitt á þessum kafla taldi ég yfir tuttugu manns að plokka rusl. Þegar ég gekk niður í hraunið í vegkantinum til að ræða við Ágústu sá ég að nánast alls staðar við alla steina og í gjótum var rusl, enda sagði Ágústa mér að þær vinkonurnar þrjár væru búnar að fylla yfir 10 stóra ruslapoka á um tveim tímum og mér sýndist mikið vera eftir sem mundi fylla nokkra pokana í viðbót.

 

Fær skammarlega litla umfjöllun

 

Miðað við magn af rusli og að allir eru sammála um að fegra umhverfið, tína rusl, taka til eða gróðursetja tré og plöntur fær svona fórnfýsi og sjálfboðavinna of litla umfjöllun í fjölmiðlum og of lítið hól frá sveitarstjórnum og öðrum ráðamönnum fyrirtækja. Nokkrum sinnum hefur verið fjallað um verðlaun fyrir umhverfismál og ég er ekkert að leyna þeirri skoðun minni að þegar verið er að verðlauna einhverja þjóðgarðsverði fyrir það eitt að vinna vinnuna sína að mestu við skrifborð finnst mér það frekar hégómleg athöfn, nær væri að verðlauna plokkara og aðra sem fara á staðinn og vinna verkið, meindýraeyðinn sem drepur minkinn sem eyðir öllu fuglalífi eða verkmanninn sem gróðursetur trjáplöntur og kolefnisjafnar landsmenn.

 

Of lítill stuðningur við jákvæð verkefni

 

Græni herinn hefur unnið gott starf og fengið umbun fyrir vel unnin störf við hreinsun á fjörum við strandlengjuna. Ein er sú stétt manna sem mér hefur alltaf fundist mega fá meira þakklæti fyrir sín störf en það eru meindýraveiðimenn. Áður hef ég nefnt það í þessum pistlum að stærsta umhverfisslys Íslandssögunnar var þegar minkurinn slapp út í íslenska náttúru. Sennilega eru minkaveiðar með erfiðari vinnu sem hægt er að vinna, kostnaður við hundahald mikill og langir vinnudagar. Árangurinn af góðri minkaveiði er sennilega best sjáanlegur í Þingeyjarsýslum með miklu sjáanlegu fuglalífi sem er afrakstur þriggja eldri borgara í Þingeyjarsýslum. Mér vitanlega hafa þessir menn ekki fengið nein verðlaun fyrir sinn hlut í fjölskrúðugu fuglalífi sýslunnar.

 

Mörg þúsund manns skoða snappið hjá Varginum

 

Samkvæmt þeim upplýsingum sem ég hef eru mörg þúsund manns sem reglulega skoða snappið hjá snappara á Snæfellsnesi sem kallar sig Vargurinn. Sjálfur hef ég gaman af veiðiaðferðum hans og dáist að manninum og hans vinnu. Við hvern dauðan mink tel ég hann vera að bjarga mörgum fuglum eða fiskum og í leiðinni skapar hann lífsvon fugla og fiska. Á Facebook-síðu þar sem veiðimenn deila veiðisögum og skoðunum hefur mér fundist óeðlilega mikið af sögum af refadrápi síðastliðið ár, sem bendir til þess að refastofninn sé of stór. Stór refastofn heggur of stórt skarð í fuglalíf og þarf nauðsynlega að fækka ref töluvert til að ná jafnvægi í náttúruna samanber að á Reykjanesskaganum er svo mikið af ref að varla sést nokkurtmófuglalíf þar lengur á stöðum eins og til dæmis í Heiðmörkinni upp af Reykjavík.