Vangaveltur
Eftir áramótin kom frétt um að ekki hefði tekist að innheimta umferðarlagabrotasektir af útlendingum, þetta er ótrúlega há upphæð.
Hún hefði komið sér vel í dag. Ég hef upplýsingar um að sektarkröfur hafa verið komnar til Íslands frá Þýskalandi og Ítalíu á undan þeim er af sér braut. Einnig hafa Íslendingar á ferð erlendis orðið að setja tímabundna tryggingu fyrir svona uppákomum. Það mætti halda að hér á landi væru starfshættir svo gamaldags að allt væri handskrifað og sent með sjópósti. Hvað á maður að halda? Tækni dagsins í dag segir mér að eitthvað sé öðruvísi hér en erlendis.
Ester Rut Unnsteinsdóttir fór norður í friðlandið á útmánuði til að hlusta á góuvælið í tófunum og uppgötvaði að fullorðnir refir grafa ekki feng sinn við nefið á öðrum. Úr því að sendur er leiðangur til að hlusta á góuvælið ætti embætti umhverfis að senda út leiðangur til að kanna ástand mófuglastofna vítt um land og láta kanna ástand minkastofnsins.
Nú kom í ljós við könnun Bændablaðsins að krafan um endurheimt votlendis er byggð á grunni sem ábyrgir aðilar myndu ekki samþykkja. Það hefði verið hollt fyrir starfsmenn umhverfisráðuneytisins að kynna sér hvað náttúran er búin að fylla upp sjálf af skurðum t.d. meðfram þjóðvegunum.
Nú í vetur hefði verið tækifæri til að sjá hvernig úrkoman varð að snjó í vissri hæð og jók þar með hættu á snjóflóðum eins og á Flateyri. Það er ekki til fyrirmyndar að rukka inn fé í nafni lífsnauðsynlegs málefnis en láta hluta fjármagnsins í eitthvað annað. Vonandi kemur fjármagnið snarlega tilbaka því það er bráðari þörf á snjóflóðavörnum en t.d. hálendisþjóðgarði.
Umhverfisráðherra ætti að einbeita sér að því að verja landið fyrir þeirri óværu sem laumast með í blómapottum og óhreinum bílum og skoða hvernig Ástralir og Nýsjálendingar verja löndin sín. Kolefnisspor 280 tonna af mold er líklega ekki til að tala um í viðbót við allt annað sem ekki þarf að flytja inn.
Meðan Þorgerður Katrín var landbúnaðarráðherra hafði hún borgarbörn í þjónustu sinni. Hún hældi þeim mikið á aðalfundi L.S.
Ef þessi borgarbörn eru enn starfskraftar landbúnaðarráðuneytisins undrar mig ekki á ýmsu er frá þeim stað kemur eins og gerðist í Katrínar tíð.
Kristján Þ.J. hlýtur að hafa þekkingu á sóttvörnum eftir veru sína í heilbrigðisráðuneytinu og þar með átta sig á alvarleika þess að draga úr viðhaldi sauðfjárveikivarnalína.
Matvælastofnun er áreiðanlega í fjárhagskröggum eftir dóminn og sektina í sambandi við kjötbökuna og fleiri sektir, það er hastarlegt ef þau vinnubrögð eiga að bitna á sauðfjárbændum. Nú skulu erlend vottorð gilda að mestu svo það léttir á MAST fjárhagslega og vinnulega. Íslendingar hafa í gegnum tíðina fengið að kenna á því að gagnrýna ekki erlend vottorð. Þau eru mjög oft miðuð við annað umhverfi en hér er.
Frumvarp er í smíðum er mun leyfa að sauðfé sé ómarkað með eingöngu plötu til aðgreiningar. Að þessu hljóta að standa aðilar sem hafa mjög litla eða enga þekkingu eða reynslu af sauðfé og þekkja ekki sneitt frá stýft hvað þá meira. Því stærri sem platan er því meiri hætta er á að hún rifni úr eyranu. Þeir sem koma með svona hugmynd hljóta að vera ungbörn sem lesa bara tölur í réttum á haustin. Stjórn L.S. hlýtur að taka hraustlega á svona rugli.
Landgræðslustjóri vill setja allt sauðfé í heimahólf. Sennilega er honum ekki sjálfrátt eða ráðgjafar hans vita ekki hvað kostar að girða km og enn síður hvað viðhald er og kostnaður yrði mörgum ofviða ekki síður en sauðfjárveikivörnum.
Eitt og annað vekur athygli eins og öll flötu þökin á nýbyggingunum. Ég veit að vatn sækir niður í móti og það er tilfellið með húsnæðið sem heilbrigðiskerfið getur ekki notað því vatninu nægði ekki að fara niður á efstu hæðina heldur hélt áfram niður á næstu hæð. Hver er ábyrgur? Ég hélt að þetta byggingarlag hentaði ekki nema þar sem rignir bara kannski einu sinni á ári en ekki hér á landi. Myglu í yngri húsum er vert að kanna. Það er mikill kostnaður að endurbyggja hús og mygla er slæm fyrir heilsuna.
Það er margt sem mér finnst að
margur um slíkt ræðir.
Sýnist öðrum sitt um það
sérlega ef hann græðir
