Römm er sú taug – og allt það!

Í prófkjörsvafstri undanfarinna vikna hef ég oft verið minntur á að gleyma ekki upprunanum og rótunum. Gott og vel, ég er úr sveit.

Ég er fæddur og uppalinn á sauðfjárbúi í Mýrdalnum, kvæntur bóndadóttur úr Laugardalnum. Ég gleymi því seint. Og ég gleymi því heldur ekki að það er þrekvirki að stunda landbúnað á hraunmola í Norður-Atlantshafi. Þessu mega stjórnmálamenn, hvort sem það eru hoknir reynslumenn á útleið eða nýgræðingar sem vilja upp á dekk aldrei gleyma. Ég árétta mikilvægi þess að Sjálfstæðisflokkurinn taki landbúnaðinn alvarlega. Auðvelt er fyrir pólitíkina að kasta fram innihaldslausum loforðum og frösum en kné þarf að fylgja kviði þegar heil atvinnugrein virðist á stundum vera geymd ofan í skúffu.

Mér hefur fundist ánægjulegt að fylgjast með félagsstarfi bænda að undanförnu, og framsýni innan greinarinnar á svo mörgum sviðum. Ég horfi mjög til aukinnar þekkingar á sviði meginatvinnugreina Íslendinga, svo sem í sjávarútvegi, ferðaþjónustu og landbúnaði. Með þekkingu og þróun verða þessar stoðir íslensks hagkerfis grunnur að uppbyggingu í nýsköpun, og eflingu hátækni innan hverrar greinar fyrir sig. Þetta vita bændur vel og eru á fullu að taka þátt í slíku uppbyggingarstarfi.

Innflutningur á landbúnaðar­vörum og tollar á þeim er málaflokkur sem fáir stjórnmálamenn tileinka sér og því skortir oft skilning á þeim skilyrðum sem íslenskur landbúnaður býr við. Tollar eru ekkert endilega sérstakt áhugamál fyrir íslenska bændur ef ekki væri fyrir þá staðreynd að tollum á landbúnaðarafurðir er beitt í nær öllum viðskiptalöndum Íslands og að flytja hingað inn niðurgreiddar erlendar vörur, án tolla, getur sett íslenskan landbúnað í erfiða stöðu. Samningsstaða okkar Íslendinga í viðskiptasamningum er a.m.k. ekki sterk á meðan svona er. Þessu þarf að sýna skilning. Hið sama má segja um stuðningsgreiðslur og styrki til landbúnaðar, sem margir kjósa að telja renna beint ofan í vasa bænda, þegar í raun og sann hjálpar þetta matvælaframleiðendum hér að bjóða neytendum betra verð fyrir frábæra vöru. Rétt eins og stuðningur við menningu gefur okkur fjölbreyttari kvikmyndir, tónlist eða leiklistarstarf.

Hvað þarf að breytast? Jú, heppilegast er að hætta að tala niður íslenskan landbúnað, taka mark á framvarðarsveit bænda og vinna þétt með fólkinu sem er að rækta Ísland. Láta ekki báknið tefja uppbyggingu atvinnugreinar sem þarf að vinna alla daga vikunnar. Bændur þurfa að vera tilbúnir í bæði samstarf og samkeppni, og ég er ekki í vafa um að greinin hefur stuðning þjóðarinnar í þeim efnum. Ég er a.m.k. til þjónustu reiðubúinn, hef til þess þekkingu og brennandi áhuga og legg mig fram í bæði vörn og sókn.

Björgvin Jóhannesson
Höfundur býður sig fram í 3. sæti í prófkjöri sjálfstæðismanna í Suðurkjördæmi á laugardag