Rekinn hrannast upp og skelfilegt að geta ekki nýtt hann
Guðmundur og Sólveig verja öllum sumrum í Munaðarnesi í Ingólfsfirði þrátt fyrir að hafa brugðið búi fyrir ellefu árum. Þeim finnst hvergi betra að vera. Verst þykir þeim að geta ekki nýtt rekann sem er að fylla allar fjörur.
„Við hættum búskap 2005 en komum hingað og erum hér nánast allt sumarið. Rætur okkar eru hér og erfitt að slíta þær upp.“ Guðmundur segir að þau hafi verið með hátt í 200 kindur síðasta árið sem þau bjuggu auk þess sem hann átti trillu sem hann reri til fiskjar. „Ég seldi trilluna þegar við hættum búskap og satt best að segja fæ ég alltaf smá sting þegar ég sé hana og sakna þess enn að fara á sjóinn.“
Guðmundur og Sólveig búa á Stykkishólmi á veturna og segjast una hag sínum vel en vildu gjarnan hafa meira að gera.
Sólveig aðstoðar íbúa á dvalarheimilinu við hannyrðir en Guðmundur stokkar upp línur annað slagið milli þess sem hann les bækur.
Sala á girðingastaurum úr rekavið dottin niður
„Fyrstu árin eftir að við hættum með kindurnar var ég talsvert í að vinna rekavið í girðingastaura en sala á þeim hefur dottið niður vegna innflutnings á staurum.
Við eigum helling af staurum úti í fjárhúsum sem eru orðnir laufléttir og fínir en við losnum bara ekki við þá.
Ég og bræður mínir höfum lengi gælt við þá hugsun að kaupa okkur almennilega sög til að geta sagað rekann í borðvið en ekkert orðið úr því enn og líklega erum við búin að draga það of lengi. Á sama tíma hrannast reki upp hér úti á nesinu og fjaran full af honum og skelfilegt að geta ekki nýtt hann. Ég á orðið haug af sparivið, eða það sem er kallað rauðaviður, af því að ég hef ekki tímt að nota hann í staura og þrátt fyrir að það hafi dregið mikið úr reka síðustu árin var ég að bjarga góðum bol upp í fjöru fyrir nokkrum dögum,“ segir Guðmundur.
Sólveig segir leiðinlegt að sjá fjörurnar fulla af við og horfa á verðmætin í honum grotna niður. „Það litla sem við notum af viðnum fer í að kynda húsið en það sér ekki högg á vatni þrátt fyrir að Guðmundur eyði drjúgum tíma í að kljúfa við í eldinn og að okkur sé aldrei kalt. Það er orðið erfitt að ganga fjörurnar víða og hreinlega hættulegt á köflum þar sem mest er af honum nema maður haldi sig alveg í flæðamálinu.“
