Stefnumörkun Bændasamtakanna

Búnaðarþing 2022 verður haldið dagana 31. mars til 1. apríl næstkomandi, unnið er að undirbúningi og skipulagi þessa dagana svo þingið geti gengið sem best má verða. Mikil reynsla var af Búgreinaþingunum fyrr í mánuðinum og margt rætt þar sem mun rata inn á Búnaðarþingið.

Eitt af stóru málum þingsins er stefnumörkun Bændasamtakanna til næstu ára. Mikilvægt er að ná samstöðu um helstu mál til framtíðar svo stjórn og starfsmenn hafi veganesti til næstu verka.

Upprunamerki

Viku eftir Búgreinaþingið var afhjúpað nýtt upprunamerki landbúnaðarafurða, „Íslenskt staðfest“, en ráðherra matvæla afhjúpaði merkið með viðhöfn í Hörpu þann 14. mars síðastliðinn. Merkið hefur strax fengið athygli sem samræmd skilaboð um íslenskar afurðir og vil ég óska öllum til hamingju með merkið. Nú er það okkar að standa vörð um merkið og vinna því sess í huga neytenda. Þetta er ekki átaksverkefni heldur langtímahugsun sem þarf að fylgja íslenskri framleiðslu til framtíðar.

Fæðuöryggi?

Nú stöndum við frammi fyrir þeim tímum að ekkert er sjálfgefið í þessari veröld. Eins og þróun átaka í Austur-Evrópu er að raungerast höfum við framleiðendur talsverðar áhyggjur af þróun aðfangaverðs. Í áburði hefur það raungerst og það meira að segja fyrir stríðsrekstur. En hvernig verður þróun til lengri tíma með áburð til framtíðar þar sem fyrirsjáanlegt er að viðskiptahömlur á Rússland munu vera í talsverðan tíma þótt átökum ljúki? Þetta er eitthvað sem við verðum að vera meðvituð um og hvernig við leysum áburðarmál til framtíðar.

Annað sem truflar okkur í dag eru þessar miklu hækkanir á kornafurðum og möguleikar úkraínskra bænda til að yrkja jörðina á vordögum. En eins og hefur komið fram er framleiðsla á korni og kornafurðum mjög mikil á þessu svæði og hefur í raun bein áhrif á verð á heimsmarkaði á þessum afurðum. Nú sem aldrei áður er nauðsynlegt að ráðamenn þjóðarinnar í samstarfi við Bændasamtökin marki stefnu til framtíðar um birgðir, ekki síður eflingu á þeim þáttum sem geta leitt til meiri sjálfbærni til lengri tíma. Því við erum og verðum alltaf að horfa til þess að fyrst og fremst eru bændur matvælaframleiðendur. Ég vil hvetja til þess að bændur horfi til þeirra möguleika sem við höfum til að verða sjálfum okkur nóg í að brauðfæða íslenska þjóð.