Jarmað, hneggjað, baulað ...

Ríkisstjórnin virðist ætla að taka alla slagi sem bjóðast í íslenskri pólitík. Nú síðast er hjólað í ferðaþjónustuna með meiri álögum og skattpíningu. Í fyrra var það auðlindagjald á sjávarútveginn, aukinn áhersla á virkjanaframkvæmdir og uppbyggingu gagnavera og í sumar aðildarviðræður við Evrópusambandið. Allt hafa þetta verið harðir slagir og allt útlit fyrir að haustið verði stjórninni erfitt. Ofan í kaupið hefur henni tekist að reita verkalýðsforystuna til reiði með því að leggja ekkert til lausnar þess hnúts sem kjarasamningar eru lentir í. Atvinnulífið er sömuleiðis meira og minna á móti þessari stjórn og ofuráhersla á hallalaus fjárlög virðist ekki róa stjórnendur hagsmunasamtaka eða fyrirtækjarekendur.

Það er eitthvað kunnuglegt við þessar kringumstæður. Hin svokallaða Jóhönnustjórn, sem tók við landinu eftir hrun, var í svipaðri stöðu. Hún tók einnig svo að segja alla slagi sem buðust á þeim tíma, allt frá stjórnarskrármáli til Evrópusambandsaðildar. Hún lifði í eitt kjörtímabil. Slagirnir voru dýrkeyptir og þó að efnahagur almennings tæki smám saman að vænkast eftir skellinn í hruninu tókst stjórninni ekki að sannfæra fólk um að hún væri á réttri leið. Kannski var ástæðan einmitt sú að tíminn og orkan fór að of miklu leyti í risavaxin mál sem á endanum náðust ekki fram.

Ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur virðist heldur ekki hafa tiltrú landsmanna. Þjóðin segir nei við Evrópusambandsviðræðum. Veiðigjaldamálið virtist ekki skipta því máli fyrir ríkiskassann sem almenningi var talin trú um, þó að mikill meirihluti þjóðarinnar væri sammála réttlætisrökunum. Undir kraumar óánægja með virkjanastuð ríkisstjórnarinnar, gagnaverauppbyggingu fyrir alþjóðleg tæknifyrirtæki, skort á náttúruverndarsjónarmiðum – og nú fær hallalausa fjárlagafrumvarpið falleinkunn hjá svo að segja öllum hagsmunaaðilum og greiningardeildum, meira að segja menningarlífinu. 

Á þriðjudag komu svo þær fréttir að árangur íslenskra nemenda hafi aldrei verið verri í PISA-könnuninni en einmitt nú. Tölustafaþruglið í mennta- og barnamálaráðherra skilaði sem sagt engu – fyrirsjáanlega auðvitað. Könnunin leiðir í ljós að um 40% íslenskra barna útskrifast úr grunnskóla án þess að búa yfir grunnhæfni í stærðfræði og lesskilningi. Og færri sýna afburðahæfni.

Þetta eru auðvitað ekki nýjar fréttir. Íslensk börn hafa komið illa út úr PISA-könnuninni árum saman. Það sem núverandi ríkisstjórn hefur helst dottið í hug til að vinna á lélegum lesskilningi íslenskra barna fyrir utan að breyta einkunnagjöf er að draga verulega úr framlögum til menningarmála en niðurskurðurinn var boðaður strax í fyrstu fjármálaáætlun stjórnarinnar í febrúar í fyrra. Hann kemur meðal annars fram í minnkuðum Bókasafnssjóði höfunda um 36,6% en úr honum fá til dæmis barnabókahöfundar greitt og sömuleiðis barnabókaþýðendur.

Íslensk menning á ekki einu sinni skjól hjá þessari aumu ríkisstjórn. Enda standa á henni öll spjót.

Kosningarnar um ESB töpuðust á því að utanríkisráðherra háði sína kosningabaráttu í Brussel en ekki hér heima. Áhugi forsætisráðherra á málinu var heldur ekki meiri en svo að hann opnaði ekki munninn um efni kosninganna fyrr en í ensku hlaðvarpi í lok júlí. Mikilvægar skýrslur um áhrif aðildarviðræðna komu viku fyrir kosningar. Það var engin raunveruleg sannfæring á bak við þessa kosningabaráttu hjá stjórninni. Nú fagnar þessi sama stjórn fjárlagafrumvarpi með stóru handteiknuðu núlli. Í fljótu bragði virðist það súmmera upp þessa ríkisstjórn á írónískan hátt.