Til umhugsunar

Samkvæmt lesendakönnun Gallup var Bændablaðið með 43,8% lestur utan höfuðborgarsvæðisins. Ber blaðið þar höfuð og herðar yfir aðra prentmiðla landsins. Þannig hefur Bændablaðið haldið ­sterkri stöðu sinni undanfarin ár. Þá heldur blaðið sjó í lestri á landinu í heild á meðan þróunin hefur verið neikvæð fyrir flesta aðra prentmiðla.

 

Vegna hnignandi þróunar í lestri flestra prentmiðla landsins hafa sumir forsvarsmenn þeirra viðrað hugmyndir um að íslenska ríkið komi með einhverjum hætti að borðinu til að styrkja þeirra stöðu. Bent hefur verið á þróunina í öðrum löndum, eins og Noregi. Víst er að miðað við dvínandi lestrarkunnáttu ungmenna á Íslandi, þá virðist ekki vanþörf á að prentuðu efni sé haldið að fólki eins og kostur er.

 

Ef horft er yfir fjölmiðlaflóruna og þá prentmiðla sem starfræktir eru á landinu, þá líta auglýsendur gjarnan til þess hvernig raunverulegum lestri miðlanna er háttað. Auglýsingafyrirtæki og birtingahús beita könnunum eins og að framan greinir gjarnan fyrir sig í röksemdafærslum fyrir birtingu auglýsinga. Opinberar stofnanir og fyrirtæki hafa leiðst inn á sömu braut að einhverju leyti, en samt ekki alltaf.

 

Í birtingu opinberra fyrirtækja og stofnana á auglýsingum má segja að liggi beinn styrkur við þann fjölmiðil sem þess nýtur. Á meðan útgáfa hreinna flokksblaða á landsbyggðinni var sem öflugust, þótti það sjálfsagt mál að allir pólitísku flokkarnir sætu við sama borð í birtingu auglýsinga hins opinbera. Í sumum tilfellum byggðist útgáfan jafnvel að verulegu leyti á þessum opinberu auglýsingum. 

 

Það hefur því óneitanlega vakið athygli okkar á Bændablaðinu að ríkisstofnanir, sem hafa þær siðferðilegu skyldur umfram önnur fyrirtæki að ná athygli allra landsmanna, skuli ekki nýta sér meira en gert er styrk Bændablaðsins á landsbyggðinni. Sannarlega fer enginn prentmiðill á Íslandi víðar um landið en Bændablaðið og ítrekaðar kannanir sýna að enginn prentmiðill er eins mikið lesinn á landsbyggðinni.

Forsvarsmenn þessara opinberu fyrirtækja og stofnana mættu alveg hafa í huga að byggð á Íslandi nær enn sem betur fer töluvert út fyrir borgarmörk Reykjavíkur. Þar býr meira að segja fjöldi fólks, yfirleitt með þokkalega sjón og kann bæði að lesa og skrifa. Það borgar líka sína skatta, en það er meira en hægt er að segja um marga aðra. Þetta fólk á jafn mikið og aðrir í þessum stofnunum þótt stundum mætti ætla að fólk á landsbyggðinni sé þriðja flokks borgarar. Nægir þar að nefna viðhald og uppbyggingu vegakerfisins sem er beinlínis orðið lífshættulegt á köflum.

 

Vissulega hefur ýmislegt verið gert í innviðauppbyggingu og án efa er mesta byltingin í þeim efnum lagning ljósleiðarakerfis um landið og sums staðar samhliða lagningu rafstrengja. Þar hefur alþingismaðurinn, bóndinn og fyrrverandi formaður Bændasamtaka Íslands, Haraldur Benediktsson, sannarlega verið að gera góða hluti. Færi betur ef sama drift yrði tekin upp í mjög svo aðkallandi endurnýjun og uppbyggingu samgöngumannvirkja. 

 

Í ört vaxandi ferðaþjónustu skipta samgöngur öllu máli. Án góðra vega, flugvalla og hafna er tómt mál að tala um uppbyggingu í ferðaþjónustu á Íslandi. Það er líka tómt mál að tala um uppbyggingu á landsbyggðinni af nokkru tagi ef þessir þættir eru ekki í lagi. Þótt ljósleiðarinn sé góður og bráðnauðsynlegur, þá dugar hann skammt einn og sér. Ef menn ætla ekki að fara að taka til hendi af röggsemi nú þegar í uppbyggingu vegakerfisins, þá geta menn allt eins skellt í lás á Keflavíkurflugvelli.

Við megum ekki og höfum alls ekki efni á að draga lappirnar lengur í þessu efni.