Margt býr í mýrinni

„Skvamp, skvamp“. Þetta hljóð færir mig aftur til barnæsku, stígvéla og hopp í polla á afleggjaranum heima í sveit.

Loftið angar af blöndu af jarðvegi og gróðri og ég sting nefinu niður í svörðinn og þefa betur að mér ilminum. Í leiðinni sé ég örlitla sóldögg að gæða sér á flugu í slímugum kirtilhárunum. Heillar mig í hvert skiptið, kænskan í smæðinni. En hvað var þetta? SNÁKUR! Nei.

Dularfyllsta vera hafsins, állinn, sem mun aldrei gefa upp öll sín leyndarmál sama hvað maðurinn reynir að rannsaka hann. En nú þarf ég að passa mig. Þarna er tjörnin með brunnklukkum sem hoppa upp í mig. Svo er þarna uppáhaldsblómið mitt við tjarnarbakkann. Það á sér mörg nöfn en ég spyr mig hvers vegna horblaðka varð svo vinsælast. En hver er þarna mættur frá sólarlöndum? Litli félagslyndi vinur minn, herra óðinshani. Segðu mér nú fréttir af heiminum á meðan þú hnykkir til hausnum á sundinu, mikið saknaði ég þín. Ég finn svo löngun til að stinga hendinni ofan í moldina, hin fullkomna drullumallsmold sem ég móta í drullubollu í hendinni. Fátt tengir mann betur við náttúruna en moldugir puttar.

Ég er orðin þyrst svo ég leggst á lækjarbakkann og sting hausnum næstum ofan í vatnið því það er svo ferskt og gott, eins tært og það getur orðið beint undan hrauninu. Hendi strái út í og byrja að elta það niður farveginn þar til það kemst út í vatn. Þar hoppar urriðinn upp úr vatninu eins og til að þakka fyrir heilbrigt búsvæði sitt í stöðugu vatnsyfirborði enda lítið rask á blautu landinu allt í kring. Þegar heim er komið eru sokkarnir blautir og tærnar kaldar en það besta bíður mín – að skipta yfir í hlýju ullarsokkana.

Flest mín ævintýri í æsku byrjuðu úti í mýri. Það var alltaf eitthvað nýtt að sjá því vatninu fylgir líf og svo mikill fjölbreytileiki. Í dag starfa ég hjá Landgræðslunni og reyni að miðla þekkingu minni til almennings. Mest langar mig þó að bjóða upp á ævintýraferðir í mýrina, sýna plöntur og dýr, drullumalla og sulla til að tengja fólk þessari náttúru sem leiðir af sér væntumþykju og virðingu.

Mýrar eru mun verðmætari vistkerfi en flestir átta sig á og það er kominn tími til að beina umræðunni frá þeirri einföldun að eina hlutverk þeirra sé að stöðva losun kolefnis. 96% af lífmassa jarðarinnar er maðurinn og hans húsdýr. Endurheimt snýst um að gera aðeins meira pláss fyrir þau 4% lífvera sem lifa villt á þessari jörð. Við þurrkun mýra þagna þau hljóð sem umluktu ævintýri mín í æsku en við hækkun vatnsstöðunnar gæðum við landið lífi á ný.

Það er alltaf opið fyrir umsóknir um endurheimt votlendis hjá Landgræðslunni.