Leiðrétting dreifikostnaðar raforku í dreifbýli

– Gera má ráð fyrir að reikningur ylræktarbænda lækki

Með fyrirhuguðum breytingum á reglugerð um framkvæmd raforkulaga má gera ráð fyrir að rafmagnskostnaður fyrirtækja í dreifbýli geti lækkað talsvert.

Í gildandi reglum eru skilyrði fyrir samþykkt sérstakrar dreifbýlisgjaldskrár sem dreifiveitum er heimilt að sækja um til Raforkueftirlitsins á svæðum þar sem kostnaður vegna dreifingar er sannanlega hærri en í þéttbýli. Til að ákveða hvaða svæði teljast til dreifbýlis hefur hingað til verið horft til talna frá Hagstofu Íslands um íbúafjölda og fjarlægðir milli húsa. Á þessum svæðum hafa fyrirtæki, og garðyrkjubændur í ylrækt til dæmis, þurft að greiða hærri dreifikostnað raforku, jafnvel þótt raunverulegur kostnaður við að dreifa rafmagni til þeirra sé ekki endilega hærri en í þéttbýlinu.

Krafa um að sýna fram á kostnaðarauka

Með breytingunni er lagt til að horfið verði frá föstum tölulegum viðmiðum, en í staðinn verði tekin upp krafa um að dreifiveitur sýni fram á sannanlegan kostnaðarauka ef þær vilja beita dreifbýlisgjaldskrá.

Axel Sæland, formaður garðyrkjudeildar Bændasamtaka Íslands, segir að eins og málið blasi við honum muni dreifiveitur þurfa að rökstyðja ástæðu þess að nota eigi dreifbýlistaxta en ekki almennan taxta á hverjum stað fyrir sig.

Lækkun á dreifikostnaði

Hann telur að þetta muni breyta stöðu ylræktarinnar, þar sem sumir þeirra noti raforku á við heilu bæjarfélögin og með einn tengipunkt sem gerir þá að ákaflega heppilegum viðskiptavinum.

Því megi gera ráð fyrir því að margir ylræktarbændur í dreifbýli færist á almennan taxta, sem ætti að þýða lækkun á dreifikostnaði fyrir viðkomandi bændur.