Fjölbreytileiki íslenska sauðfjárins

Nú eru hrútarnir nýbúnir eða í óðaönn að efna í lömb næsta vors. Hvað þá kemur skemmtilegt og fallegt er ekki gott að segja en hitt er víst að í íslenska fjárstofninum býr mikil erfðafjölbreytni sem ugglaust mun skila sér í vor eins og hingað til. Fjölbreytileikinn í litum og ullargerð er mikill og margir fjáreigendur eru farnir að láta sig litina og ullargæðin meiru varða en verið hefur. 

Ullarverð ætla ég ekki að ræða en ullargæði og fjölbreytileiki eru vaxandi áhugamál framleiðenda og notenda afurðanna. Spunakonur og annað ullarvinnslufólk er á höttunum eftir breytilegum litum og gæðum. Gæðum í því bandi sem hægt er að framleiða og selja á tímum túrisma og litum sem lýsa náttúru stofnsins og sem hægt er að lita með klókindum í enn fleiri afbrigðum. 

Grámórauður botnóttur ungur hrútur horfir á framtíðina, Litningur frá Hellu.

Sauðfjárbúskapur á undir högg að sækja en er borinn uppi af kröftugu fólki sem lætur ekki deigan síga þá móti blási og pyngjan bólgni ekki. Margt af þessu fólki er ódrepandi áhugafólk um fjölbreytileikann sem í stofninum býr og lætur sig ekki muna um að halda honum við og spila á hann þó enginn fitni af því. 

Þessi umfjöllun þjónar þeim tilgangi að rifja þennan fjölbreytileika aðeins upp, gefa dæmi um hann og hvetja til enn meiri árangursviðleitni á þessu sviði. Í fjölbreytilekanum felst auður en hann er að vísu ekki alltaf jafn öruggur í hendi. Hann er tvenns konar í eðli sínu. Annars vegar er sá auður sem mölur og ryð fá að vísu grandað en veitir bæði ánægju og gagn þeim sem með hann höndla hverju sinni. Hins vegar er sá auður sem til lengri tíma litið lúrir í fjölbreytilegu genasafni stofnsins og kynslóðum okkar ber að hlúa að og varðveita handa framtíðinni til nota.

Páll Imsland