Sumarið er tíminn ...

Falla bringuhár undir sumartískuna 2026? Þegar stórt er spurt.

Gegnum árin hafa bringuhár þótt annaðhvort ákaflega móðins, eða alls ekki. Voðalega lítið þar á milli. Sumum þykir hreinlegast að vera hárlausir og leggja sig í líma við slíkt, þó það kalli á daglegan rakstur eða vikulega heimsókn á snyrtistofu – á meðan aðrir leyfa hárvextinum að spretta frjálslega, jafnvel þótt hann fari einnig fram á bakhluta líkamans.

Karlmennskan uppmáluð eða skortur á snyrtimennsku?

Ef tekið er örlítið yfirlit svona frá fornöld er vert að minnast þess að í Grikklandi og Róm til forna var hárlaus og vöðvastæltur líkami ímynd fullkomnunar. Jafnvel þó þeir hafi, samkvæmt rannsóknum þéttasta líkamshár Evrópubúa að jafnaði. Svo tók Viktoríutímabilið við þar sem skeggvöxtur var á undanhaldi og nær líklegt að bringuhár hafi fengið að spretta óhindrað. Á þessum tíma var mikill pempíuháttur í gangi, enda gengu karlmenn í mörgum lögum af fatnaði og báru þar á meðal bæði háa skyrtukraga og hálsklúta sem huldu líkamann alveg upp að höku. Nekt var ekki viðeigandi og meira að segja var sundfatnaður karlmanna samfestingur sem akkúrat huldi alla bringuna. Þó, á meðan líkamshárum væri best haldið prívat, þótti mikill skeggvöxtur merki karlmennsku og hreysti alla jafna. Til að mynda voru hermenn helst með mikið skegg – sem hefur reyndar mögulega verið liður í því að halda á sér hita. En – að öllu jöfnu þótti hermennska einnig afar karlmannleg þannig þetta hefur eitthvað haldist þarna í hendur.

Í upphafi síðustu aldar, eftir tímabil hinna hárprúðu varð óskapleg bylting þegar bandaríski kaupsýslumaðurinn King Camp Gillette setti rakvél á markaðinn. Merkið Gillette þekkja flestir enn í dag enda var þetta ein byltingarkenndasta uppfinning sem litið hefur dagsins ljós. Sundsamfestingar karlmanna voru þó enn við lýði þannig að bringuhárin hafa mögulega sloppið undan festulegum handtökum raksturs.

Nú, það var svo einhvern tíma milli 1930–1950 að sundfötin þróuðust heldur betur og í fyrsta sinn í nútímasögunni sýndu karlmenn berar bringurnar opinberlega og þótti smartast að bera náttúrulegan, en þó hóflegan, hárvöxt svona heilt yfir. Örlítil afturför varð svo á næsta áratug, þegar þótti smartast að hafa sléttrakað andlit, stuttklippt hár greitt til hliðar og vera alla jafna frekar íhaldssamur.

Áttundi áratugurinn, gullöld bringuhársins

Sprengja varð svo á tímum hippaáranna þegar hárvöxtur fór fram úr öllu valdi og stefnan að vera taumlaus í sem flestu. Var taumleysið svokallaða þáttur í því frjálsræði sem hipparnir stóðu fyrir, að hlýða ekki endilega öllum þeim stífu reglum, boðum eða bönnum sem samfélagið stóð fyrir á þessum tíma, heldur leika lausum hala. Hipparnir voru mikið með alls konar slagorð, flestir þekkja „Make love, not war“ t.d., en einnig má nefna „Wild hair, free spirit“, og svo „The bigger the mane, the smaller the chain“, sem var þá bein vísun í að því óheftari sem maður væri, því lengra væri maður kominn frá íhaldsseggjum áranna á undan.

Loðnara tímabil hefur ekki enn farið fram hjá nútímamanninum – en við tóku hárlausar hetjur níunda áratugarins í formi glysrokkara. Þeir sem þekkja til vita þó að í rauninni skiptist þessi áratugur í tvennt þar sem annars vegar hélt hefðbundið bringuhár velli með Hollywoodstjörnum á borð við Tom Selleck, en hins vegar boðuðu hljómsveitir á borð við Mötley Crüe og Poison alveg nýja stefnu.

Alvöru karlmenn nota augnblýant

Þar þóttu hárlausar, vel olíubornar bringur, mögulega með glimmeri hæstmóðins, farði og sítt hátt mikil prýði. Það verður þó að segjast að þetta er líklega kynþokkafyllsta tímabil sögunnar ef vel er að gáð, því alvöru karlmenn eiga að geta gengið með augnblýant.

Þetta fór eitthvað fram hjá þeim sem hæst bar á næstu áratugi. Tískan hélt áfram á kynlausri vegferð sinni, en nú varð til hugtakið „metrósexúal“, sem átti við um gagnkynhneigðan karlmann sem leggur ríka áherslu á útlit sitt með bæði snyrtimennsku og einfalda, hlutlausa tísku í fyrirrúmi. Sléttir hárlausir líkamar, óspennandi fatnaður og stuttar herraklippingar einkenndu þennan tíma – alveg öfugt við fyrirrennara sinn, hárlausu, kynlausu tískuna og augnblýantinn sem glysrokkið bar svo vel.

Í dag hafa viðhorfin breyst á ný. Þótt margir haldi fast í snyrtimennskuna, þá er náttúrulegt brjósthár komið aftur í tísku. Karlmenn sleppa í auknum mæli sársaukafullu vaxi og fagna náttúrulegum hárvexti sem merki um sjálfstraust – sem er frábært, því ekki má fréttast að þeir hafi látið bugast í vaxmeðferð. Þetta er allt gott og blessað, en annars mætti íhuga hvort ekki sé rétt að fjárfesta í augnblýanti fyrir sumarfríið og prófa að nota í laumi. Það er örugglega kominn tími til þess, ef miðað er við endalausa hringrás tískunnar. Ef einhver efast er rétt að minna á Egypta í fornöld sem svertu augnlínu sína, meðlimi Poison og já, nú er kominn tími til að bretta upp ermar og æfa sig í að dekkja augnlínuna. Jafnvel bara með ljósgráum.