Ný samtök um andstöðu gegn Evrópusambandinu

Samtökin „Til vinstri við ESB“ voru stofnuð í kjölfar fundar sem Ögmundur Jónasson hélt í Þjóðmenningarhúsinu í Reykjavík þann 10. janúar í vetur.

Valin var fimm manna framkvæmdastjórn fyrir samtökin með tveimur varamönnum en að auki eru í aðalstjórn samtakanna tíu til viðbótar. Í framkvæmdastjórn sitja Þorsteinn Bergsson, Egilsstöðum, formaður, Guðbjörg Sveinsdóttir, varaformaður, Margrét Pétursdóttir, ritari, og meðstjórnendur eru Ágúst Valves Jóhannesson, Kópavogi og Jökull Sólberg Auðunsson. Varamenn í framkvæmdastjórn eru þeir Þorleifur Gunnlaugsson, Hveragerði og Bjarni Harðarson, Selfossi.

Eftir kynningarfund á Akureyri var stofnuð Norðurlandsdeild sem Jón Þór Sigurðsson á Akureyri fer fyrir. Fyrir liggur að stofna Suðurlandsdeild og er stefnt á að það verði gert í kjölfar málfundar sem haldinn verður í Tryggvaskála á Selfossi sunnudaginn 15. mars nk. kl. 12. Ég hvet lesendur Bændablaðsins til að mæta á þann fund en þar verða þrjú framsöguerindi um málefni Evrópu og Íslands frá ýmsum hliðum, þó einkum út frá sjónarmiðum íslensks landbúnaðar. Framsögumenn verða þau Erna Bjarnadóttir og Þorsteinn Ólafsson, auk undirritaðs.

Yfirskrift fundarins sem Ögmundur hélt var ESB – frá samvinnu til miðstýringar og rakti Ögmundur þar þróun Evrópusamvinnu frá miðri síðustu öld til þessa dags. Erindi Ögmundar er mjög fróðlegt og má finna það á Youtube. Titillinn segir margt, því þróunin frá einföldu viðskipta- og tollabandalagi að sífellt ólýðræðislegra skrifræðisbákni hefur verið augljós þeim er sjá vilja. Helstu stiklusteinarnir á þeirri leið bera nöfn sem margir þekkja, s.s. Maastricht-samkomulagið, Lissabon-sáttmálinn, Schengen-samkomulagið, en almenn þekking á því hvað býr að baki nöfnunum er kannski ekki jafnmikil og getur erindi Ögmundur bætt þar mikið úr fyrir þá sem vilja kynna sér málin.

Þrýstingur á að koma Íslandi inn í Evrópusambandið hefur lengi verið nokkur, einkum frá öflum sem virðast hafa litla trú á að Íslendingar ráði við það verkefni að vera fullvalda þjóð. Um þverbak hefur þó keyrt með hann á síðustu 20 árum og árið 2009 gekk meira að segja svo langt að þessi öfl náðu að hefja svokallaðar aðildarviðræður við ESB. Ekki þótti stjórnvöldum þá rétt að spyrja þjóðina í þjóðaratkvæðagreiðslu hvort henni þætti rétt að farið, en létu nægja að segja að kosið yrði um niðurstöðuna. Sem reyndar varð aldrei komist að vegna þess að hvorki samningamenn okkar né ESB þorðu að opna þá málaflokka sem vitað var að brjóta myndi á, sem voru auðvitað sjávarútvegs- og landbúnaðarmál.

Athyglisvert er að það er einkum þegar uppi eru óvenju miklar viðsjár í heiminum sem  fylgismenn fullveldisafsals fara mikinn, líkt og þeir telji að hnípin þjóð í vanda hljóti að telja sér þann kost vænstan að leita á náðir erlendra valdablokka. Síðasta atlaga var gerð í kjölfar efnahagshruns á Íslandi og víðar og nú er ófriðlegra í heiminum en verið hefur um nokkurt skeið enda vantar ekki að ríkisstjórnin, sú ESB-sinnaðasta sem við höfum nokkru sinni haft, vilji nú slá í klárinn. En við erum hvorki hnípin né í vanda, öðrum en þeim sem við sköpum sjálf og það er því engu meiri ástæða nú til að ganga til liðs við Evrópusambandið en áður. Segjum nei við framhaldi “aðildarviðræðna”, þar er ekkert í boði annað en frekara afsal fullveldis okkar

Höfundur er formaður samtakanna „Til vinstri við ESB“.