Um 40 þúsund tonn af plasti falla til í kanadískum landbúnaði árlega
Höfundur: Hörður Kristjánsson
Í Albertafylki í Kanada einu saman falla til um 3.000 tonn af baggaplasti á hverju ári. Förgun þess hefur verið vandamál og hefur megninu verið brennt, en annað urðað. Hugsanlega er þó að verða breyting á því.
Bryan Walton hjá nautgripafóðursamtökum Albertafylkis segir að samtökin vilji fremur sjá plastið fara í einhvers konar endurvinnslu. Samt segjast einungis 17% bænda senda plastið í endurvinnslu enda fáir staðir sem taka við slíku plasti. Hafa menn staðið ráðþrota fyrir þessum vanda sem hrúgast upp í gryfjum. Á því kann að verða breyting fljótlega ef marka má orð Shannon Phillips, umhverfisráðherra héraðsins. Hann segir að baggabönd hafi verið að ryðja plaststrengjunum úr vegi þar sem bændur séu aftur að taka upp bagga í stað þess að rúlla upp hálmi og heyi. Ekki virðast þó allir bjartsýnir á að þarna liggi lausnin.
Baggabönd gætu minnkað umfang plastnotkunar við hálmpökkun.
Cleanfarms ná aðeins 10% af úrgangsplastinu
Barry Friesen hjá Cleanfarms Inc., sem eru óhagnaðardrifin samtök sem stofnuð voru af plastiðnaðinum, áætlar að um 40 þúsund tonn af plasti af ýmsum toga falli til í kanadískum landbúnaði árlega. Cleanfarms nær aðeins að safna um 10% af þessu plasti. Öðru er brennt eða urðað. Hann segir að einungis eitt fyrirtæki taki við landbúnaðarplasti til endurvinnslu í Kanada.
Mismunandi reglur eru um endurheimtur á plasti í Kanada. Verkefni er þó til staðar í öllum héruðum sem kveður á um að safna eigi og endurvinna ílát og tunnur undan eiturefnum og áburði.
Í Manitoba er bæði kornpokum og garni frá bændum safnað og nýbúið er að setja svipaðar reglur í Saskatchewan eftir ýmsar tilraunir. Frá 2011 hefur verið safnað um 4.200 tonnum á 14 stöðum í Saskatchewan. Þar fyrir utan er það háð ákvörðunum einstaka framleiðanda hvernig þeir standa að förgun á plasti sem safnast upp hjá bændum.
Plastiðnaðurinn verði látinn bera ábyrgð á förgun
Þar sem hið opinbera telur sig einungis þurfa að hafa reglur um meðhöndlun á eitri og öðrum viðlíka skaðlegum úrgangi, þá verða reglur um plastförgun að koma frá hverju héraði fyrir sig. Barry Friesen telur að ekki sé þörf á frekari eftirrekstri eða aðgerðaráætlunum af hálfu ríkisins. Það þurfi bara að setja lög sem skylda plastiðnaðinn til að leggja til endurvinnslumöguleika.
„Ef þú framleiðir vöru og dreifir henni inn á ákveðin svæði, þá verður þú að hafa á takteinum áætlun um að farga vörunni þegar líftíma hennar lýkur,“ segir Friesen.
„Þetta gæti verið af svipuðum toga og gert er í endurvinnsluverkefnum þar sem kaupandinn er látinn borga skilagjald af vörunni í upphafi til að tryggja að flöskur og dekk skili sér til endurvinnslu.“
Hann segir að bændur séu vissulega ekki viljugir til að borga meira fyrir vöruna en þeir nauðsynlega þurfi. Ef þeir hafi hins vegar vissu fyrir að hægt sé að koma plastinu í endurvinnslu þá gæti viðhorfið breyst.
Skortur á endurvinnsluúrræðum
„Okkur finnst mikið skorta á endurvinnsluúrræði fyrir plast,“ segir Tammy Schwass hjá endurvinnslusamtökum Albertafylkis.
„Þetta veldur verulegum áhyggjum. Bruni á plasti losar eiturefni út í andrúmsloftið og grafið plast eyðist ekki.“
