Það fer einkar vel á því, þessa sælu sumardaga, að hefja þáttinn á fallegri hringhendu Guðmundar Valtýssonar bónda á Eiríksstöðum í Svartárdal. Vísan er ort í erli sauðburðar nú í vor, og bóndinn meðtekinn af dásemdum náttúrunnar:
Lífið ætti létt að falla,
lánið bætti þennan stað,
ef ég mætti höfði halla
hjartaslætti þínum að.
En víkjum aftur að áður tilvitnuðu bréfi Valdimars H. Gíslasonar á Mýrum. Birtast nú fleiri gersemisvísur Odds Jónssonar frá Gili. Með næstu tveimur vísum Odds fylgir svofelldur texti: „Nú eru þarfanaut löngu aflögð, en „bryndlar" komnir í staðinn. Bryndli, sem þjónaði búi Odds, urðu mislagðar hendur". Oddur kvað:
Við búmannsraunum bregðast vil
þá brestur tækni manna.
Gott er þá að grípa til
gömlu aðferðanna.
„Oddur hélt nú kúnni undir nautkálf nágranna síns Ólafs. Þegar nautið hafði embættað kúna, sáu Oddur og Ólafur, að tík Odds var föst við hund Ólafs." Þá kvað Oddur:
Síst má glata sannri trú,
ef sækja þarf á brattann.
Ég hef fengið kálf í kú
og hvolpa í tíkarskrattann.
Oddur eignaðist tvíburadætur með ráðskonu sinni og síðar eiginkonu, Ingunni Jónsdóttur. Árið sem dæturnar fæddust, var mikil frjósemi á Gili. Ær flestar tví- eða þrílembdar, og kýr sumar tvíkelfdar. Af því tilefni orti Hjörtur Hjálmarsson á Flateyri:
Oddur vel til verka kann,
vandur að sínu ráði.
Öll var tvígild uppskeran
er hann loksins sáði.
Oddur svaraði:
Ég varð ekkert hissa þó gætu
menn gleymt
gróskunni á fjörðum vestur.
Oft er jú þannig þó sái menn seint
þá sést enginn uppskerubrestur.
Kveðjum nú Odd á Gili um stundarbil, en sækjum vísur í safn Jakobs Ó Péturssonar. Þar er að finna vísu eignaða Baldvin Jónatanssyni, en heimildir herma, úr Héraðssögu Borgarfjarðar, vísuna eignaða Borgfirðingum, og þá við annan fyrripart. Hvað sem því líður, þá fóstrum við þessa útgáfu hjá Baldvin. Þegar þessi skammtur er skorinn, er einmitt mánudagur:
Hvítan mána hylur ský,
himinn blánar fagur.
Upp úr Ránar-rekkju á ný
rennur mánudagur.
Í safni Jakobs er að finna vísur eftir Einar Sigurðsson á Reykjarhóli, d. 1910. Vísurnar nefnir Einar „sjálfs-eftirmæli"
Veraldar úr fornri flík
færðist, þegar hætti róli.
Nú er Einar liðið lík,
sem lengi bjó á Reykjarhóli.
Sannleik þann ég segi enn,
sem er gróða-fjarri vegi:
Hann var eins og heldri menn
hálffullur á hverjum degi.
Þar að skulu þegnar gá,
það má svo sem nærri geta,
að aldrei var hans auðlegð há,
en alltaf hafð’ann nóg að éta.